©2018 by Anker.

Zoeken
  • Anker.

Becoming Astrid

Ik moest maar eens een stukje schrijven over Becoming Astrid, de film over het leven van Astrid Lindgren, die ik in de cinema ging bekijken. Ze speelden hem slechts drie keer hier in onze ministad, in de zogenaamde ‘siniclub’. Dat betekent niet veel, behalve dat je de zaal deelt met een hoop mensen die je aankijken alsof je ze strot gaan oversnijden als je nog één keer in je popcorn grabbelt. Sommige mensen nemen films zeer serieus, enal.


Er waren eigenlijk meer redenen om de film niet te gaan zien, dan wel.

Contra’s:

- Ik had al een hele week hoofdpijn, en een film op een scherm met een diameter van 15 meter helpt naar niet meteen aan.

- Eigenlijk hadden we geen tijd.

- Ze speelden hem dus maar drie keer, en die speeldata vielen op heel onhandige momenten.

- Het is een zeer trage film, en ik was zeer moe – de kans op indommelen was dus meer dan reëel, en dat was dan ook weer zo zonde van die acht euro.


Pro’s waren er eigenlijk maar twee:

- Het ging over Astrid Lindgren. Een jaar geleden heb ik haar biografie (‘Deze dag, een leven’) zo ongeveer verslonden.

- Er zouden waarschijnlijk typemachines in voorkomen (ik geef het toe, dat stuurde 73% van mijn beslissing).


Ja, maat.

Wat ben ik blij dat we tòch op een regenachtige zondagochtend uit ons bed kwamen lang voor we daar zin in hadden, en door de plensregen naar de cinema fietsten. Wat ben ik blij dat we de meute krijsende kinderen aan de ingang tòch trotseerden, en daarna de meute knorrige knappe koppen die zichzelf heel wat vonden omdat ze naar een artsy film kwamen kijken.


Wat een film. Ik heb een oog uitgeblèt, gelachen, de hand van mijn vriendin gegrepen en er keihard in geknepen omdat de scène op het scherm gewoon té intens was. En dat voor een film die meer dan twee uur duurt, en zo traag gaat dat je écht het idee hebt dat je in het hoofd van de personages zit.


Om maar te zeggen: als er één film is die je in 2019 gezien moet hebben, zou het wel eens deze kunnen zijn.

5 keer bekeken