©2018 by Anker.

Zoeken
  • Anker.

Voelen kan alleen als het echt is.


Lezen is als leven. Je moet het met open ogen doen om het echt te voelen.

My Oxford Year (NL: ‘Een jaar met jou’) van Julia Whelan zal voor altijd het boek blijven dat me dat leerde.


Ik las het boek om verschillende redenen. Punt één: er zit ‘Oxford’ in de titel. Punt twee: die coverrrr. Ik vind de Nederlandse cover een pak minder, maar deze heeft echt alles wat ik mooi vind in een kaft. Punt drie: ik luister al jaren naar de podcast ‘Smart Bitches, Trashy Books’, een podcast die de stationsromannetjes bezingt, en dat dan nog op een literair verantwoorde manier. Op een dag doorkruiste ik de stad weer eens met de volgende aflevering in mijn oren, en kwam een interview met Julia Whelan voorbij.


Toen ik het vertaalde boek in onze bibliotheek tegenkwam, moest ik het dan ook meteen meenemen. Alleen: ik wist al wat het grote, verstopte thema was. Ik wist welke plottwist er zou komen, en bedoeld was om mijn hart uit mijn lijf te trekken. En meestal ben ik daar ook heel gevoelig aan – ik zweer het, er is niemand die zo snel, en zo hard kan wenen bij boeken als ik. Full-blown sobbing is geen uitzondering.


Maar niet bij dit boek. Want ik wist wat er geen komen. Ik was voorbereid, als het ware, en ik zorgde dat de slag niet zo erg zou binnenkomen als ongetwijfeld Whelans bedoeling was. En wat een vergissing, want volgens mij is dit een boek dat je nooit meer vergeet als je het onbevangen leest. Het is grappig, fast-paced, romantisch, intelligent,… Eigenlijk alles wat je zoekt in een boek, en volgens mij kruipt het onder je vel en blijft het daar een hele tijd zitten als je niet al op voorhand weet hoe het afloopt.


Een levensles, dus. Alles is beter onbevangen – ook de schaduwkanten van het leven.

1 keer bekeken